 Vallen
Al duizenden beginners hielp ik eigenhandig op de ligfiets en bij de meesten heb ik een val kunnen voorkomen. De valpartijen die zich toch voordeden, waren bijna zonder uitzondering onschuldig van aard. Dit, samen met mijn eigen rijervaring, heeft mij er van overtuigd dat ligfietsen toch echt géén gevaarlijke sport is. Vaak vraagt men mij of ligfietsers helmen dragen en mijn standaard antwoord is dan dat er wel zijn, maar niet veel. Je moet het ook wel bont maken om bij een ligfiets-val op je hoofd terecht te komen, toch? Meestal blijft zoiets bij een geschaafde bil of een blauwe plek. Afgelopen dinsdag heb ik met mijn 25 jaar ligfiets ervaring deze stelling toch maar weer eens pijnlijk onderstreept.
Uitdaging
Met de jaren is bij mij de -voor veel ligfietsers zo herkenbare- streberige rijstijl verdwenen. Ik kan echt van de omgeving genieten en mij zonder wrok laten inhalen door een haastige forens. De naam dat ligfietsen zo snel zijn kan me dan gestolen worden, ik hoef het niet meer zo nodig te bewijzen. Comfort is toch ook een goede reclame?
Toch kan de ligfiets mij ook nog ter dege uitdagen, zoals dus dinsdag. Ik was net iets te laat vertrokken voor een ritje van 20 km dwars door Eindhoven. Om nog op tijd te komen had ik de auto kunnen nemen, maar met een snelle fiets en een atletisch lijf draaide ik daar toch mijn hand niet voor om...... Bovendien houd ik niet van autorijden.
Vol onderuit
Met boven gemiddelde snelheid reed ik als een New Yorkse fietscourier door de stad. Mijn volgeveerde Shock Proof nam moeiteloos alle moderne obstakels, tot het moment dat ik linksaf moest. Er kwam mij juist een dikke stadsauto tegemoet en ik kon er niet zonder gevaar meer vóór langs, ik moest er dus wel áchter langs. Ik hield wel iets in, maar remmen is natuurlijk zonde dus met té veel vaart maakte ik een té scherpe bocht en het natte asfalt liet de grip afweten. Ik ging vol onderuit.
Niets aan de hand?
Snel raapte ik mijn fiets van de grond en haastte mij naar de veilige stoep. En met een air van "niets aan de hand" maar met een lijf vol adrenaline legde ik al lopend mijn ketting er weer op en inspecteerde en passant of er ook echt niets aan de hand was. Mijn fiets liep niet aan, mijn broek was niet kapot dus er was niets aan de hand. En bovendien, ik had natuurlijk nog steeds haast.
Schaamrood
Het fietsen ging nog goed maar ik moest mijn schaamte wel onderdrukken toen ik de fietser die ik vlak voor de val zo triomfantelijk inhaalde opnieuw voorbij ging. Het werd nog iets erger toen ik hem een derde keer in moest halen, omdat ik (door de schrik?) ook nog even verkeerd gereden was. Ik voelde mij een onhandige en domme ligfietser en was blij dat ik niet ook nog met "de liggende hollander" op mijn fiets te koop reed, dan is mijn bescheiden PR toch nog ergens goed voor.
 Au!
Met deze actie heb ik mijn eigen woorden, maar zeker ook sluimerende vooroordelen bevestigd. Ik zal dan ook de rest van mijn "veiligheidspraatje" in de praktijk moeten gaan brengen, namelijk dat 90% van je veiligheid met je eigen rijgedrag te maken heeft. Au! Dat doet pijn!
Frank ter Braak
|
