Skip to content
Narrow screen resolution Wide screen resolution Auto adjust screen size Increase font size Decrease font size Default font size

Joomla

Home arrow Over ons arrow Mooie meid!
Mooie meid!
Dus ik had zeker 7 jaar eerder dit gevoel kunnen hebben.

Durfde het niet
Op mijn 50ste begon ik te kijken naar die zeldzame "gehandicapten" op zo'n vreemd geval. Ik kon er mijn ogen niet van af houden. Soms probeerde ik bij een verkeerslicht naast zo iemand te komen staan om beter te kijken. Iets vragen durfde ik niet. Het zag er toch mooi uit en die mannen - het waren toen allemaal mannen die ik zag- lagen verrukkelijk relaxed en tevreden achterover. 7 Jaar eerder had ik het moeten doen.

Tranen over mijn wangen
k fietste altijd, 's zomers en 's winters, naar mijn werk, af en toe een tocht en soms een lange tocht: 100 km. of meer. Meestal ging het dan naar huis, mijn geboorteplaats Maastricht. Iedere keer hoopte ik dat het later begon. Toen ik een randonneur had laten aanmeten, veel geld had uitgegeven aan een perfecte fiets, op mijn maat, glimmend en in mijn kleur: rood hoopte ik zeker dat het later begon. Misschien deze keer pas na Neerglabbeek... Ook dat bleek ijdele hoop. In Maaseik rolden de tranen over mijn wangen. Ja, natuurlijk, van de pijn, die verdomde zadelpijn. Maar ook van de teleurstelling. Ruim twee duizend gulden armer maar nog steeds die zadelpijn. Ik wist dat ik na nog eens 10 km. af moest stappen. Om zeker een kwartier te lopen. Hoe speelden die anderen het klaar om in zoevende vaart zonder een pijnlijk zitvlak 100 km. of meer te maken.

Had ik maar...
Ik praatte in die tijd met iedereen die van fietsen hield en schreef brieven naar Op Pad, naar het blad Fiets, kortom ik wilde het weten: hoe kom ik van die pijn af. Theorieën over zitbotjes, te weinig vlees op de botten, gekanteld bekken, andere zadels, siliconen, noem maar op, alles passeerde de revue. Maar wat niet verdween: mijn zadelpijn. Er was geen deskundige die mij ervan af kon helpen. Ik was ten einde raad en nog het meest gelukkig met de opmerking van een fietsen maker dat er wel meer mensen waren die dat hadden en dat ik er maar mee moest leren leven. Had ik maar 7 jaar eerder.

Een mooie meid!
Het is niet te geloven. 3 Weken fiets ik nu op mijn M5 en ik heb deze sensatie nog nooit gehad. Vorige week nog zei ik tegen mijn vriendin dat het niet meer lang zal duren of ik heb een leesboek nodig op mijn ligfiets. Het is zo heerlijk relaxed, zo ontspannen en het geeft zo'n fantastisch balans gevoel. En mijn zadelpijn? Wat is dat, zadelpijn? Ik ben nog niet naar Maastricht geweest, maar wel fietste ik meermalen 50 km. Ik stapte af, dronk een kopje thee, met vaste hand, stapte op, en ging weer liggen fietsen. Probleemloos. Alsof ik een dutje had gedaan. En een dosis forse aandacht van de straat krijg je er op de koop toe. Er zijn zelfs automobilisten die toeteren alsof ze de aandacht van een mooie meid willen trekken. Nou mijn ligfiets is een mooie meid! Ik hou ervan!

            Pierre Melser
 
< Vorige